☎ 695 629 332
Częstochowa • Lubliniec
Sprawa prowadzona osobiście • prawo karne • stalking • art. 190a § 1 k.k. • 7 terminów rozpraw • uniewinnienie • 2 apelacje
Uniewinnienie od zarzutu stalkingu – art. 190a § 1 k.k. Dwie apelacje i utrzymanie wyroku
W tej sprawie broniłem oskarżonego, któremu zarzucono uporczywe nękanie – stalking z art. 190a § 1 k.k. Zarzut obejmował częste połączenia telefoniczne, wiadomości tekstowe, kontakty przez portale społecznościowe, obserwowanie profili oraz pojawianie się pod miejscem pracy pokrzywdzonej i domaganie się rozmowy.
Sprawa nie zakończyła się na jednym terminie. Sąd Rejonowy w Radomsku rozpoznawał ją na siedmiu terminach rozpraw od września 2020 r. do lipca 2021 r. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oskarżony został uniewinniony. Od wyroku wniesiono następnie dwie apelacje – prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim utrzymał wyrok uniewinniający w mocy.
Zarzut
Uporczywe nękanie – stalking, art. 190a § 1 k.k.
Rozprawy
7 terminów – od września 2020 r. do lipca 2021 r.
Rezultat
Uniewinnienie utrzymane po dwóch apelacjach
Zarzut stalkingu – telefony, wiadomości, media społecznościowe i miejsce pracy
Akt oskarżenia obejmował rozbudowany opis zachowań, które miały składać się na uporczywe nękanie. Oskarżonemu zarzucono m.in. wykonywanie częstych połączeń telefonicznych, wysyłanie wiadomości tekstowych na telefon i profile społecznościowe, obserwowanie profili pokrzywdzonej oraz niespodziewane przyjazdy pod budynek jej miejsca pracy i usilne żądanie rozmowy.
W sprawach z art. 190a § 1 k.k. samo wyliczenie wielu kontaktów nie kończy analizy prawnej. Dla obrony znaczenie ma cały kontekst relacji stron, chronologia kontaktów, treść komunikacji, rzeczywista częstotliwość zachowań, ich wzajemne powiązanie oraz skutek przypisywany działaniu oskarżonego. Materiał dowodowy powinien być oceniany jako całość, a nie wyłącznie przez pryzmat pojedynczych wiadomości, połączeń czy spotkań.
Siedem terminów rozpraw – konsekwentna obrona przez niemal rok
Rozpoznanie sprawy w pierwszej instancji obejmowało siedem terminów rozpraw: we wrześniu i grudniu 2020 r., a następnie w lutym, kwietniu, maju, czerwcu i lipcu 2021 r. Sama liczba terminów nie przesądza oczywiście o stopniu skomplikowania konkretnej sprawy, pokazuje jednak, że postępowanie dowodowe było rozłożone w czasie i wymagało konsekwentnego prowadzenia obrony.
W praktyce spraw o stalking szczególnie istotne jest, aby nie ograniczać się do reakcji na pojedynczy fragment materiału przedstawiony przez oskarżenie. Obrona musi porządkować zdarzenia w czasie, zestawiać ze sobą relacje uczestników, analizować komunikację i wskazywać sądowi te elementy, które mają znaczenie dla oceny, czy zachowanie rzeczywiście realizuje wszystkie znamiona przestępstwa. W tej sprawie obrona była prowadzona aż do wydania przez Sąd Rejonowy wyroku uniewinniającego.
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku – uniewinnienie
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd Rejonowy w Radomsku uniewinnił mojego Klienta od popełnienia zarzucanego czynu z art. 190a § 1 k.k. Koszty postępowania zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa.
To właśnie sentencję tego wyroku publikuję poniżej w zanonimizowanej formie. Pozostawiłem widoczne elementy potrzebne do przedstawienia istoty sprawy: kwalifikację z art. 190a § 1 k.k., opis zarzucanych zachowań, liczbę terminów rozpraw oraz samo uniewinnienie. Dane umożliwiające identyfikację stron zostały usunięte.
Dwie apelacje od wyroku uniewinniającego
Korzystny wyrok pierwszej instancji został zakwestionowany z dwóch stron. Apelację wniosła pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, a niezależnie od niej wyrok zaskarżył również prokurator. Sprawa trafiła więc do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim jako sądu odwoławczego.
Dla obrony oznaczało to konieczność obrony wyroku uniewinniającego również na etapie apelacyjnym. W takim momencie nie wystarcza powołanie się na korzystny wynik pierwszej instancji. Trzeba odnieść się do zarzutów apelacyjnych i wykazać, dlaczego rozstrzygnięcie powinno pozostać w mocy. W tej sprawie obie apelacje nie doprowadziły do zmiany uniewinnienia.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim utrzymał uniewinnienie w mocy
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i prokuratora orzekł: „zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy”. Tym samym uniewinnienie uzyskane przed Sądem Rejonowym zostało utrzymane również w drugiej instancji.
Sąd odwoławczy ustalił ponadto, że koszty postępowania odwoławczego związane z obiema apelacjami ponosi Skarb Państwa, a na rzecz oskarżonego zasądzono zwrot kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym. Sprawa zakończyła się więc prawomocnym uniewinnieniem po pełnym postępowaniu w dwóch instancjach.
Co pokazuje ta sprawa o stalking z art. 190a § 1 k.k.?
Sprawy o uporczywe nękanie – stalking często opierają się na dużej liczbie pozornie prostych dowodów: wiadomościach, wykazach połączeń, aktywności w mediach społecznościowych, relacjach świadków czy informacjach o osobistych spotkaniach. Ich liczba sama w sobie nie przesądza jednak o odpowiedzialności karnej. Znaczenie ma to, co z tych dowodów rzeczywiście wynika po zestawieniu ich z pełnym kontekstem sprawy.
Jako obrońca zwracam uwagę m.in. na chronologię, inicjowanie kontaktów przez poszczególne osoby, pełną treść komunikacji zamiast wyrwanych fragmentów, charakter wcześniejszej relacji, powody kontaktowania się stron oraz to, czy materiał oskarżenia rzeczywiście pozwala wykazać wszystkie ustawowe znamiona czynu. W sprawie karnej sąd musi rozstrzygać na podstawie dowodów, a nie samej etykiety „stalking” czy subiektywnej oceny konfliktu.
Ta konkretna sprawa pokazuje również znaczenie konsekwencji na każdym etapie obrony. Po siedmiu terminach rozpraw zapadło uniewinnienie. Następnie trzeba było obronić ten wynik wobec dwóch odrębnych apelacji. Dopiero utrzymanie wyroku przez Sąd Okręgowy zakończyło sprawę prawomocnie.
Opis dotyczy konkretnej, zanonimizowanej sprawy prowadzonej przez kancelarię i ma charakter edukacyjny. Każda sprawa wymaga indywidualnej analizy; przedstawiony wynik nie oznacza, że w innej sprawie zapadnie takie samo rozstrzygnięcie.