Zatrzymanie przez Policję – co robić i jakie prawa ma osoba zatrzymana?

Zatrzymanie zwykle następuje w najmniej oczekiwanym momencie. Funkcjonariusze mogą pojawić się rano w domu, w miejscu pracy, zatrzymać samochód albo podejść do osoby znajdującej się w przestrzeni publicznej. Kilkanaście minut później zatrzymany znajduje się w radiowozie, nie ma dostępu do telefonu, często nie zna materiału zebranego w sprawie i próbuje zrozumieć, co właściwie się wydarzyło.

W mojej praktyce w sprawach karnych szczególną uwagę zwracam właśnie na pierwsze godziny po zatrzymaniu. W tym czasie sporządzany jest protokół zatrzymania, mogą zostać przedstawione zarzuty, może dojść do pierwszego przesłuchania, zabezpieczenia telefonu lub innych przedmiotów, a prokurator podejmuje decyzję, czy zatrzymanego zwolnić, zastosować wobec niego inny środek zapobiegawczy albo skierować do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie.

Osoba zatrzymana ma jednak konkretne prawa. Warto je znać jeszcze zanim dojdzie do rozmowy dotyczącej samego zdarzenia.

Kiedy Policja może zatrzymać osobę podejrzaną?

Podstawowe przesłanki zatrzymania określa art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Policja może zatrzymać osobę, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła przestępstwo, a jednocześnie zachodzi obawa jej ucieczki lub ukrycia się, zatarcia śladów przestępstwa, nie można ustalić jej tożsamości albo zachodzą przesłanki prowadzenia postępowania w trybie przyspieszonym. Przepisy przewidują również szczególne podstawy zatrzymania w sprawach dotyczących przemocy wobec osoby wspólnie zamieszkującej.

Samo zainteresowanie Policji daną osobą nie oznacza więc jeszcze, że w każdej sytuacji musi zostać ona zatrzymana. Pozbawienie człowieka wolności wymaga podstawy prawnej i faktycznej, a prawidłowość tej decyzji może później zostać poddana kontroli sądu.

Po zatrzymaniu funkcjonariusze mają obowiązek natychmiast poinformować zatrzymanego o przyczynach zatrzymania i przysługujących mu prawach. Zatrzymany powinien również wiedzieć, o jakie przestępstwo jest podejrzewany.

Co zrobić bezpośrednio po zatrzymaniu?

W pierwszych minutach najważniejsze jest zachowanie spokoju i ograniczenie podejmowania decyzji pod wpływem stresu. Praktycznie zalecałbym zapamiętać kilka podstawowych zasad:

• ustalić, z jakiego powodu następuje zatrzymanie;
• zapamiętać możliwie dokładnie godzinę faktycznego zatrzymania;
• zażądać umożliwienia kontaktu z adwokatem;
• rozważyć powstrzymanie się od wypowiedzi dotyczących sprawy do czasu konsultacji z obrońcą;
• zażądać zawiadomienia wskazanej osoby o zatrzymaniu;
• uważnie przeczytać protokół przed jego podpisaniem i zgłosić wszystkie nieścisłości;
• poinformować funkcjonariuszy o chorobach, przyjmowanych lekach lub potrzebie pomocy medycznej.

Takie zachowanie nie utrudnia postępowania. Jest korzystaniem z praw, które ustawa przyznaje osobie pozbawionej wolności.

Czy zatrzymany musi odpowiadać na pytania Policji?

To jedna z najważniejszych kwestii.

Już na etapie samego zatrzymania art. 244 k.p.k. przewiduje prawo do złożenia oświadczenia albo odmowy jego złożenia. Informacja o tym prawie powinna zostać przekazana zatrzymanemu. Co istotne, oświadczenia składane podczas zatrzymania mogą zostać wpisane do protokołu zatrzymania.

Jeżeli następnie osobie zostaną przedstawione zarzuty i uzyska ona status podejrzanego, przysługuje jej prawo do składania wyjaśnień, odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania albo całkowitej odmowy składania wyjaśnień bez konieczności podawania powodów. Wynika to wprost z art. 175 § 1 k.p.k.

W praktyce rozróżnienie tych etapów ma znaczenie. Osoba zatrzymana może jeszcze nie znać treści zarzutów ani materiału zgromadzonego przez Policję i prokuraturę. Próba natychmiastowego szczegółowego wyjaśnienia całej sytuacji pod wpływem stresu może prowadzić do nieprecyzyjnych wypowiedzi, pomylenia dat czy użycia sformułowań, które później wymagają dodatkowego tłumaczenia.

W takich warunkach często rozsądne jest najpierw skonsultowanie sytuacji z obrońcą, a dopiero później podjęcie decyzji, czy wyjaśnienia składać, w jakim zakresie i w którym momencie sprawy.

Ja tylko wszystko wyjaśnię i wrócę do domu

To przekonanie regularnie pojawia się przy zatrzymaniach.

Osoba, która nigdy wcześniej nie miała kontaktu z postępowaniem karnym, często zakłada, że jeżeli opowie funkcjonariuszom dokładnie swoją wersję wydarzeń, nieporozumienie zostanie natychmiast wyjaśnione. Czasami faktycznie wyjaśnienia mogą mieć dla podejrzanego korzystne znaczenie. Decyzja o ich złożeniu powinna jednak uwzględniać treść zarzutów, dostępne dowody i sytuację prawną konkretnej osoby.

Podejrzany nie zna zazwyczaj jeszcze całych akt. Może nie wiedzieć, jakie zeznania złożyli świadkowie, co wynika z zabezpieczonego telefonu, nagrań monitoringu, dokumentów czy opinii biegłych. Z tego powodu decyzja o składaniu szczegółowych wyjaśnień bez wcześniejszej konsultacji z obrońcą bywa decyzją podejmowaną przy bardzo ograniczonej wiedzy o sprawie.

Prawo do odmowy składania wyjaśnień jest normalnym elementem prawa do obrony. Samo skorzystanie z niego nie stanowi przyznania się do popełnienia przestępstwa. 

Uwaga na rozmowy poza protokołem

Warto zachować ostrożność także podczas pozornie nieformalnych rozmów.

Pytania mogą pojawić się podczas transportu, oczekiwania na czynność albo przy wykonywaniu innych formalności. Zatrzymany może mieć wrażenie, że rozmowa nie ma znaczenia, ponieważ „przecież jeszcze nie trwa przesłuchanie”.

W praktyce lepiej nie zakładać, że wypowiedź dotycząca okoliczności sprawy pozostanie całkowicie obojętna dla prowadzących postępowanie. Informacja przekazana funkcjonariuszowi może ukierunkować dalsze czynności, prowadzić do zabezpieczenia kolejnych dowodów albo stać się przedmiotem dalszych ustaleń.

Jeżeli zatrzymany podjął decyzję, że przed rozmową o sprawie chce skonsultować się z adwokatem, powinien zachować tę konsekwencję również przy rozmowach o charakterze mniej formalnym.

Prawo do kontaktu z adwokatem po zatrzymaniu

Art. 245 § 1 k.p.k. stanowi, że na żądanie zatrzymanego należy niezwłocznie umożliwić mu nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z adwokatem albo radcą prawnym oraz bezpośrednią z nim rozmowę. Tylko w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, zatrzymujący może zastrzec swoją obecność podczas rozmowy.

Kluczowe są tutaj słowa „na jego żądanie”. Jeżeli zatrzymany chce skorzystać z pomocy adwokata, powinien powiedzieć to jednoznacznie.

Praktyczne oświadczenie może być bardzo proste:

„Żądam umożliwienia mi kontaktu z adwokatem i chcę porozmawiać z nim przed składaniem wyjaśnień dotyczących sprawy.”

Nie ma potrzeby uzasadniania takiego żądania.

Prawo do kontaktu z adwokatem pojawia się już na etapie zatrzymania. Nie trzeba czekać na przedstawienie zarzutów.

Czy Policja musi czekać na adwokata?

Tutaj trzeba zachować precyzję, ponieważ w internecie często można spotkać zbyt daleko idące stwierdzenia.

Obowiązujące przepisy gwarantują zatrzymanemu możliwość niezwłocznego kontaktu z prawnikiem. Po przedstawieniu zarzutów podejrzany może również zażądać udziału ustanowionego obrońcy w przesłuchaniu. Aktualny art. 301 k.p.k. przewiduje jednak, że niestawiennictwo obrońcy nie tamuje przesłuchania.

Dlatego znaczenie ma czas. Żądanie kontaktu z adwokatem warto zgłosić możliwie szybko, a obrońca powinien od razu ustalić, gdzie znajduje się zatrzymany i jakie czynności są planowane.

Czy rodzina może znaleźć adwokata dla osoby zatrzymanej?

Tak, i w praktyce bardzo często właśnie rodzina jako pierwsza kontaktuje się z kancelarią.

Zatrzymany może mieć odebrany telefon i nie znać numeru do adwokata. Bliski może w takiej sytuacji przekazać prawnikowi informację o czasie i miejscu zatrzymania, jednostce Policji, prowadzącej sprawę prokuraturze oraz wszystkich znanych okolicznościach.

Kodeks postępowania karnego przewiduje ponadto, że do czasu ustanowienia obrońcy przez osobę pozbawioną wolności obrońcę może ustanowić inna osoba. Regulacja ta ma znaczenie po uzyskaniu przez zatrzymanego statusu podejrzanego.

W sytuacji zatrzymania bliskiej osoby szybki kontakt z adwokatem jest więc czymś, co rodzina może realnie zrobić, zamiast ograniczać się do oczekiwania na telefon z jednostki Policji.

Czy rodzina musi zostać poinformowana o zatrzymaniu?

Zatrzymany ma prawo żądać zawiadomienia wskazanej osoby. Przepisy pozwalają poinformować o zatrzymaniu osobę najbliższą albo inną osobę wskazaną przez zatrzymanego, a w odpowiednich przypadkach również pracodawcę, szkołę, uczelnię czy osobę zarządzającą przedsiębiorstwem.

Nie należy więc zakładać, że rodzina zawsze dowie się o wszystkim automatycznie. Warto zgłosić żądanie zawiadomienia i wskazać konkretną osobę.

Protokół zatrzymania – dokument, którego nie należy traktować jak formalności

Z każdej czynności zatrzymania sporządzany jest protokół. Powinny znaleźć się w nim m.in. dane osoby dokonującej zatrzymania, dane zatrzymanego, dzień, godzina i miejsce zatrzymania, przyczyna zatrzymania oraz informacja, o jakie przestępstwo dana osoba jest podejrzewana. Do protokołu wpisywane są również oświadczenia zatrzymanego oraz informacja o pouczeniu go o prawach. Zatrzymany otrzymuje odpis protokołu.

Godzina zatrzymania ma rzeczywiste znaczenie prawne, ponieważ od niej liczone są ustawowe terminy pozbawienia wolności.

Przed podpisaniem dokumentu należy więc sprawdzić przede wszystkim godzinę i miejsce zatrzymania, opis jego przyczyny, wpisane oświadczenia oraz informację o zgłoszonych żądaniach, w szczególności dotyczących kontaktu z adwokatem.

Protokołu nie warto podpisywać automatycznie bez przeczytania. Kodeks przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów do jego treści, które powinny zostać do protokołu wpisane.

Jeżeli zatrzymany powiedział:

„Chcę kontaktu z adwokatem”

a z dokumentu wynika coś innego albo taka informacja w ogóle się w nim nie pojawia, warto domagać się odnotowania rzeczywistego przebiegu czynności.

Ile może trwać zatrzymanie przez Policję – 48 czy 72 godziny?

Ten temat jest często przedstawiany zbyt skrótowo.

Podstawowa zasada wynikająca z art. 248 k.p.k. mówi, że zatrzymanego należy zwolnić, jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie zostanie przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Zatrzymany powinien zostać zwolniony wcześniej, jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania albo zwolnienie nakaże prokurator lub sąd.

Jeżeli natomiast prokurator skieruje wniosek o tymczasowe aresztowanie i zatrzymany zostanie przekazany do dyspozycji sądu, pojawia się kolejny termin: 24 godziny od przekazania do dyspozycji sądu. Jeżeli w tym czasie nie zostanie mu doręczone albo ogłoszone postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, powinien zostać zwolniony.

Dlatego popularne stwierdzenie „Policja może trzymać człowieka 72 godziny” jest zbyt uproszczone. Policja nie otrzymuje po prostu jednego 72-godzinnego terminu. Najpierw obowiązuje termin 48 godzin na przekazanie zatrzymanego sądowi wraz z wnioskiem o areszt, a późniejszy termin 24 godzin dotyczy decyzji sądu po przekazaniu zatrzymanego do jego dyspozycji.

Zatrzymanie a tymczasowe aresztowanie

Te pojęcia bywają używane zamiennie w języku potocznym, jednak prawnie oznaczają różne rzeczy.

Zatrzymanie jest krótkotrwałym pozbawieniem wolności, którego może dokonać m.in. Policja przy spełnieniu ustawowych przesłanek.

Tymczasowe aresztowanie jest natomiast środkiem zapobiegawczym i może zostać zastosowane wyłącznie na podstawie postanowienia sądu. W postępowaniu przygotowawczym prokurator może zwrócić się do sądu o jego zastosowanie, lecz sam nie może tymczasowo aresztować podejrzanego.

Ma to ogromne znaczenie praktyczne. Jeżeli po zatrzymaniu prokurator rozważa skierowanie wniosku o tymczasowe aresztowanie, obrona powinna przygotowywać argumenty dotyczące nie tylko samego zarzutu, lecz również okoliczności przemawiających przeciwko izolacji: stałego miejsca zamieszkania, pracy, sytuacji rodzinnej, dotychczasowego zachowania czy możliwości zastosowania łagodniejszych środków zapobiegawczych.

Temu zagadnieniu poświęcimy osobny materiał dotyczący tymczasowego aresztowania i obrony przed jego zastosowaniem.

Pierwsze przesłuchanie po przedstawieniu zarzutów

Po przedstawieniu zarzutów zatrzymany występuje już jako podejrzany. Przed przesłuchaniem powinien zostać pouczony o swoich uprawnieniach, w tym prawie do odmowy składania wyjaśnień i odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania.

W mojej ocenie właśnie ten moment wymaga szczególnej ostrożności. Pierwsze wyjaśnienia często pozostają w aktach przez cały dalszy tok sprawy i później są zestawiane z kolejnymi wypowiedziami podejrzanego, zeznaniami świadków oraz pozostałymi dowodami.

Jeżeli człowiek mówi pod wpływem silnego stresu i po kilku godzinach od zatrzymania, łatwo o nieścisłość, która z perspektywy samego zatrzymanego jest drobiazgiem, natomiast później zostaje przedstawiona jako zmiana wersji wydarzeń.

Decyzję dotyczącą wyjaśnień warto więc podejmować świadomie po rozmowie z obrońcą.

Czy zatrzymany musi udowadniać swoją niewinność?

Kodeks postępowania karnego przewiduje, że oskarżony – a odpowiednio także podejrzany – nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Ustawa przewiduje jednocześnie określone czynności, którym podejrzany musi się poddać, przykładowo pobraniu odcisków czy niektórym badaniom.

W praktyce oznacza to, że prawo do obrony nie powinno być utożsamiane z obowiązkiem natychmiastowego odpowiadania na wszystkie pytania prowadzących postępowanie.

Pomoc medyczna po zatrzymaniu

Osoba zatrzymana powinna zostać pouczona również o prawie do dostępu do pierwszej pomocy medycznej. Przepisy dotyczące Policji przewidują ponadto obowiązek poddania zatrzymanego badaniu lekarskiemu albo udzielenia pierwszej pomocy, jeżeli zachodzi uzasadniona potrzeba.

Jeżeli zatrzymany choruje przewlekle, przyjmuje regularnie leki, doznał obrażeń albo jego stan zdrowia pogorszył się podczas zatrzymania, powinien poinformować o tym funkcjonariuszy i zażądać odpowiedniej pomocy.

Ważne jest również dokładne wskazanie przyjmowanych leków, szczególnie gdy ich nagłe odstawienie może stwarzać zagrożenie dla zdrowia.

Zażalenie na zatrzymanie – co bada sąd?

Zatrzymanemu przysługuje zażalenie do sądu. Art. 246 k.p.k. pozwala żądać zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania.

Są to trzy odrębne płaszczyzny oceny.

Zasadność dotyczy przede wszystkim tego, czy rzeczywiście istniały okoliczności przemawiające za zatrzymaniem konkretnej osoby. Legalność odnosi się do zgodności pozbawienia wolności z przepisami prawa. Prawidłowośćobejmuje sposób przeprowadzenia zatrzymania, w tym respektowanie praw osoby zatrzymanej.

Jeżeli sąd stwierdzi bezzasadność lub nielegalność zatrzymania, zarządza natychmiastowe zwolnienie osoby, która nadal pozostaje zatrzymana. W razie stwierdzenia bezzasadności, nielegalności albo nieprawidłowości sąd zawiadamia również prokuratora i organ przełożony nad organem, który dokonał zatrzymania.

Termin na wniesienie zażalenia wynosi co do zasady 7 dni zgodnie z ogólną regulacją art. 460 k.p.k.

Czy po zwolnieniu nadal warto składać zażalenie?

Sam fakt odzyskania wolności nie pozbawia znaczenia kontroli prawidłowości zatrzymania.

Zatrzymanie może zostać zakończone po kilku lub kilkunastu godzinach, a mimo to powstaje pytanie, czy w ogóle istniały podstawy do zastosowania tak dolegliwego środka. Ocena sądu może mieć znaczenie również przy późniejszym dochodzeniu roszczeń związanych z niesłusznym pozbawieniem wolności.

Kodeks postępowania karnego przewiduje możliwość żądania odszkodowania za szkodę oraz zadośćuczynienia za krzywdę w przypadku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Roszczenie związane z samym zatrzymaniem przedawnia się po roku od dnia zwolnienia.

Co mogą zrobić bliscy osoby zatrzymanej?

Z perspektywy rodziny zatrzymanie bywa równie chaotyczne. Ktoś dzwoni z informacją, że mąż, syn albo partner został zabrany przez Policję, po czym kontakt się urywa. Najbardziej przydatne będzie wtedy ustalenie podstawowych faktów: dokładnej godziny i miejsca zatrzymania, jednostki Policji, do której dana osoba została przewieziona, prowadzącej sprawę prokuratury oraz – jeżeli jest znana – sygnatury sprawy.

Z tymi informacjami warto skontaktować się z adwokatem. Obrońca może ustalać miejsce pobytu zatrzymanego, podjąć próbę kontaktu, stawić się na czynności oraz – jeżeli pojawi się wniosek o tymczasowe aresztowanie – przygotować argumenty na posiedzenie sądu.

Rodzina powinna również przekazać adwokatowi informacje mogące mieć znaczenie w pierwszych godzinach sprawy: stan zdrowia zatrzymanego, przyjmowane leki, obowiązki rodzinne, miejsce pracy czy okoliczności mogące mieć znaczenie przy ocenie potrzeby stosowania środków zapobiegawczych.

Najczęstsze błędy po zatrzymaniu

W prowadzonych sprawach karnych szczególnie często spotykam się z sytuacją, gdy zatrzymany chce jak najszybciej przekonać funkcjonariuszy do swojej wersji wydarzeń i zaczyna szczegółowo opowiadać o sprawie jeszcze przed rozmową z adwokatem. Drugim problemem jest traktowanie protokołu jako dokumentu, który trzeba po prostu podpisać. Pojawiają się również spontaniczne wypowiedzi podczas oczekiwania na czynności oraz założenie, że skoro zatrzymany nie ma nic do ukrycia, konsultacja z obrońcą nie jest potrzebna.

Pomoc adwokata nie służy tworzeniu sztucznej wersji wydarzeń. Jej znaczenie polega przede wszystkim na ocenie sytuacji prawnej, wyjaśnieniu konsekwencji poszczególnych decyzji oraz dopilnowaniu, aby prawa osoby zatrzymanej były rzeczywiście respektowane.

Zatrzymanie może zakończyć się na kilka sposobów

Po przeprowadzeniu niezbędnych czynności zatrzymany może zostać zwolniony bez stosowania środka zapobiegawczego. Prokurator może również zastosować jeden z nieizolacyjnych środków przewidzianych w ustawie albo skierować do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie.

Dlatego pierwsze godziny sprawy warto wykorzystać także do zebrania informacji korzystnych dla zatrzymanego. Jeżeli istnieje ryzyko wniosku o areszt, znaczenie mogą mieć dokumenty dotyczące pracy, rodziny, zdrowia, stałego miejsca zamieszkania oraz inne okoliczności pokazujące, że prawidłowy tok postępowania może zostać zabezpieczony bez izolowania podejrzanego.

Najczęściej zadawane pytania

Czy zatrzymany może odmówić składania wyjaśnień?

Tak. Po uzyskaniu statusu podejrzanego może całkowicie odmówić składania wyjaśnień albo odpowiedzi na poszczególne pytania i nie musi podawać powodów swojej decyzji. Już na etapie zatrzymania przysługuje także prawo odmowy złożenia oświadczenia.

Czy zatrzymany ma prawo zadzwonić do adwokata?

Ma prawo żądać niezwłocznego umożliwienia kontaktu z adwokatem lub radcą prawnym oraz bezpośredniej rozmowy. Sposób techniczny kontaktu zależy od warunków jednostki.

Ile maksymalnie trwa zatrzymanie?

Co do zasady zatrzymany musi zostać przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie przed upływem 48 godzin od zatrzymania. Po przekazaniu sądowi obowiązuje odrębny termin 24 godzin na doręczenie albo ogłoszenie decyzji o areszcie.

Czy Policja może sama zastosować tymczasowe aresztowanie?

Nie. Tymczasowe aresztowanie może zastosować wyłącznie sąd. W postępowaniu przygotowawczym dzieje się to na wniosek prokuratora.

Czy zatrzymany powinien podpisać protokół?

Przed podpisaniem należy dokładnie go przeczytać. Jeżeli treść jest nieprawidłowa lub niepełna, zatrzymany może zgłosić zarzuty do protokołu, które powinny zostać w nim odnotowane.

Czy można zaskarżyć zatrzymanie już po zwolnieniu?

Tak. Zwolnienie nie pozbawia zatrzymanego prawa do żądania sądowej kontroli zasadności, legalności i prawidłowości zatrzymania.

Czy za niesłuszne zatrzymanie można otrzymać odszkodowanie?

W przypadku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania kodeks przewiduje możliwość żądania od Skarbu Państwa odszkodowania i zadośćuczynienia. Ocena zasadności takiego roszczenia zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Pierwsze godziny po zatrzymaniu mają znaczenie dla dalszej sprawy

Zatrzymany znajduje się w sytuacji, w której organ prowadzący sprawę dysponuje zazwyczaj znacznie większą wiedzą o zgromadzonym materiale niż on sam. Jednocześnie już w pierwszych godzinach może dojść do czynności mających później istotne znaczenie dowodowe.

Dlatego warto od początku świadomie korzystać z przysługujących praw, domagać się kontaktu z adwokatem, dokładnie kontrolować treść podpisywanych dokumentów i ostrożnie podejmować decyzję dotyczącą składania wyjaśnień.

Właściwe zachowanie po zatrzymaniu zaczyna się przede wszystkim od wiedzy, co rzeczywiście trzeba zrobić, czego można odmówić i kiedy warto skorzystać z pomocy obrońcy.

Adwokat w sprawie zatrzymania i postępowaniu karnym

Do mojej kancelarii trafiają zarówno osoby zatrzymane, jak i ich bliscy, którzy często jako pierwsi próbują ustalić miejsce pobytu zatrzymanego i zorganizować mu pomoc prawną. W takich sprawach czas ma praktyczne znaczenie, ponieważ przedstawienie zarzutów, pierwsze przesłuchanie czy decyzja prokuratora dotycząca wniosku o tymczasowe aresztowanie mogą nastąpić jeszcze tego samego dnia.

Kancelaria Adwokacka Damian Dobosz prowadzi sprawy karne na etapie postępowania przygotowawczego i sądowego, w tym sprawy związane z zatrzymaniem, przedstawieniem zarzutów, przesłuchaniem podejrzanego oraz wnioskami o zastosowanie tymczasowego aresztowania.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje analizy indywidualnej sprawy. Stan prawny: 1 października 2026 r.