Odmowa widzenia z osobą tymczasowo aresztowaną nie musi kończyć sprawy. Jeżeli o widzenie ubiega się osoba najbliższa, Kodeks karny wykonawczy przewiduje zarówno prawo do co najmniej jednego widzenia w miesiącu, jak i możliwość zaskarżenia odmowy. W praktyce najważniejsze są trzy rzeczy: kto wydał odmowę, kiedy została doręczona i z jakiego powodu odmówiono widzenia.
Najważniejsze informacje
Odmowa widzenia z aresztowanym – w skrócie
- Kto może zaskarżyć odmowę: tymczasowo aresztowany oraz osoba najbliższa, która ubiegała się o widzenie.
- Termin: co do zasady 7 dni od ogłoszenia albo doręczenia zarządzenia, zależnie od sposobu zawiadomienia. Sprawdź pouczenie.
- Organ rozpoznający: prokurator nadrzędny w przypadku odmowy prokuratora albo właściwy sąd w przypadku odmowy sądowej.
- Podstawa odmowy: uzasadniona obawa bezprawnego utrudnienia postępowania lub popełnienia przestępstwa (art. 217 § 1b k.k.w.).
- Wzór: niżej zamieściłem uproszczony wzór zażalenia i wskazówki do jego wykorzystania.
W mojej praktyce pytania o widzenia pojawiają się często już w pierwszych dniach po zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Rodzina chce jak najszybciej zobaczyć zatrzymanego, natomiast na tym etapie postępowania o zgodzie nie decyduje administracja aresztu śledczego. Potrzebne jest zarządzenie organu, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany.
Kto decyduje o widzeniu z tymczasowo aresztowanym?
Zgodnie z art. 217 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego widzenie wymaga zarządzenia o zgodzie wydanego przez organ, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany. W postępowaniu przygotowawczym będzie to najczęściej prokurator, a po skierowaniu sprawy do sądu – właściwy sąd. Jeżeli aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów, co do zasady potrzebna jest zgoda każdego z nich, chyba że organy zarządzą inaczej.
To ważne praktycznie, ponieważ samo zgłoszenie się do aresztu śledczego albo rezerwacja terminu nie zastępują wymaganej zgody. Najpierw trzeba ustalić, do czyjej dyspozycji pozostaje aresztowany, a następnie skierować wniosek do właściwego organu.
Czy osoba najbliższa ma prawo do widzenia?
Tak. Tymczasowo aresztowany ma prawo do co najmniej jednego widzenia w miesiącu z osobą najbliższą, z zastrzeżeniem ustawowych podstaw odmowy. W tej kategorii mieszczą się przede wszystkim najbliżsi członkowie rodziny, a w określonych sytuacjach również osoba pozostająca z aresztowanym we wspólnym pożyciu.
Prawo do widzenia nie oznacza jednak, że każde spotkanie musi odbyć się bez ograniczeń. Co do zasady widzenie tymczasowo aresztowanego odbywa się pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej i w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt. Organ dysponujący może jednak zezwolić na widzenie umożliwiające bezpośredni kontakt.
Kto jest osobą najbliższą w rozumieniu prawa karnego?
Zgodnie z art. 115 § 11 Kodeksu karnego osobami najbliższymi są m.in. małżonek, rodzice, dziadkowie, dzieci, wnuki, rodzeństwo, powinowaci w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. W tej ostatniej kategorii mieszczą się również partnerzy, jeżeli charakter ich relacji odpowiada ustawowemu pojęciu wspólnego pożycia.
W praktyce warto już we wniosku wyjaśnić relację z tymczasowo aresztowanym. Gdy związek nie jest sformalizowany, przydatne mogą okazać się dokumenty lub inne informacje pozwalające ustalić, czy wnioskodawca jest osobą najbliższą. Samo określenie się jako narzeczony, przyjaciel lub dalszy krewny nie przesądza jeszcze o ustawowym uprawnieniu do zażalenia.
Kiedy można odmówić widzenia z osobą najbliższą?
W przypadku osoby najbliższej ustawodawca bardzo wyraźnie ograniczył podstawy odmowy. Odmowa może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy istnieje uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane:
- do bezprawnego utrudniania postępowania karnego, albo
- do popełnienia przestępstwa, w szczególności podżegania do przestępstwa.
Dlatego przy analizie odmowy warto sprawdzić, czy jej uzasadnienie rzeczywiście odnosi się do jednej z tych przesłanek i czy wskazuje konkretne okoliczności sprawy. Sam fakt zastosowania tymczasowego aresztowania nie oznacza automatycznie, że kontakt z każdą osobą najbliższą będzie zagrażał prawidłowemu tokowi postępowania.
Zażalenie na odmowę widzenia – kto może je złożyć?
Na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z osobą najbliższą zażalenie może złożyć zarówno tymczasowo aresztowany, jak i osoba najbliższa, która ubiegała się o widzenie.
To istotne, bo rodzina nie musi czekać, aż środek zaskarżenia przygotuje sam aresztowany. Jeżeli odmowę otrzymał małżonek, rodzic, dziecko lub inna osoba najbliższa uprawniona w rozumieniu przepisów, może samodzielnie zakwestionować zarządzenie.
Kto rozpoznaje zażalenie?
Jeżeli odmowę wydał prokurator, zażalenie rozpoznaje prokurator nadrzędny. Jeżeli zarządzenie o odmowie pochodzi od organu sądowego, zażalenie rozpoznaje sąd, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany.
Przy sporządzaniu pisma trzeba więc prawidłowo oznaczyć zarówno organ, który wydał odmowę, jak i organ właściwy do jej kontroli. W praktyce warto rozpocząć od dokładnego przeczytania zarządzenia i pouczenia, ponieważ z dokumentu powinno wynikać, gdzie i w jaki sposób środek zaskarżenia należy wnieść.
Ile jest czasu na zażalenie? Termin wynosi 7 dni
Zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni. Termin liczy się według zasad przewidzianych dla zażaleń w postępowaniu karnym – co do zasady od ogłoszenia, a jeżeli rozstrzygnięcie podlega doręczeniu, od dnia jego doręczenia. W przypadku odmowy widzenia najbezpieczniej każdorazowo sprawdzić pouczenie znajdujące się przy otrzymanym zarządzeniu.
To termin krótki. Jeżeli rodzina otrzymała odmowę, nie warto odkładać analizy dokumentu na ostatni dzień. Dobre zażalenie powinno odnosić się do konkretnej podstawy odmowy, a nie ograniczać się do stwierdzenia, że kontakt z bliską osobą jest potrzebny.
Co powinno znaleźć się w zażaleniu na odmowę widzenia?
Treść zażalenia zależy od powodów wskazanych w odmowie, ale w praktyce warto uporządkować pismo wokół kilku elementów:
- dokładnego oznaczenia zaskarżonego zarządzenia,
- wniosku o jego zmianę i wyrażenie zgody na widzenie,
- wskazania relacji osoby odwiedzającej z tymczasowo aresztowanym,
- odniesienia się do obawy matactwa lub innego utrudniania postępowania, jeżeli na nią powołano się w odmowie,
- wyjaśnienia, dlaczego w realiach konkretnej sprawy widzenie nie stwarza ryzyka wskazanego przez organ,
- ewentualnych dokumentów lub informacji potwierdzających szczególne okoliczności rodzinne.
W mojej praktyce najważniejsze jest dopasowanie argumentacji do przyczyny odmowy. Jeżeli organ wskazuje ryzyko wpływania na świadków, trzeba zbadać, czy osoba ubiegająca się o widzenie występuje w sprawie w jakiejkolwiek roli, czy ma kontakt z innymi uczestnikami postępowania i czy materiał dowodowy dotyczący tej części sprawy został już zabezpieczony. Jeżeli odmowa ma charakter bardzo ogólny, warto zwrócić uwagę na brak wykazania konkretnego zagrożenia.
Jak złożyć zażalenie na odmowę widzenia – 5 kroków
- Sprawdź datę otrzymania zarządzenia i pouczenie. Termin do wniesienia zażalenia wynosi co do zasady 7 dni.
- Przeczytaj powód odmowy i ustal, który organ wydał zarządzenie.
- Przygotuj zażalenie z oznaczeniem zarządzenia, żądaniem jego zmiany i argumentami dotyczącymi konkretnej podstawy odmowy.
- Wnieś pismo do właściwego organu zgodnie z pouczeniem; zachowaj potwierdzenie złożenia albo nadania.
- Rozważ inne formy kontaktu zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach, niezależnie od toku rozpoznawania zażalenia.
Najczęstsze błędy w zażaleniu
W sprawach o widzenia szczególnie problematyczne bywają ogólne uzasadnienia, które nie odpowiadają na rzeczywistą przyczynę odmowy. Zdarza się też pominięcie daty doręczenia, niewłaściwe oznaczenie organu albo przedstawienie twierdzeń, których nie potwierdzają żadne okoliczności sprawy. Przy sporządzaniu zażalenia należy uwzględnić również ograniczenie ponownego zaskarżania odmowy dotyczącej tej samej osoby, o którym mowa w art. 217 § 1d k.k.w.
Pomoc w pilnej sprawie
Otrzymałeś odmowę widzenia? Termin na zażalenie jest krótki.
Prześlij mi zarządzenie wraz z pouczeniem i wskaż datę jego doręczenia. Sprawdzę podstawę odmowy oraz możliwość przygotowania zażalenia odpowiedniego do okoliczności sprawy. W pilnych sprawach reaguję priorytetowo, stosownie do dostępności kancelarii.
Materiał praktyczny
Wzór zażalenia na odmowę widzenia z tymczasowo aresztowanym
Poniższy wzór jest punktem wyjścia do sporządzenia pisma. Każda odmowa wymaga osobnej oceny. W szczególności trzeba odnieść się do wskazanego przez organ ryzyka utrudniania postępowania lub popełnienia przestępstwa, a także ustalić właściwy organ i termin.
⬇ Pobierz wzór zażalenia (DOCX – edytowalny)
Po pobraniu otwórz plik w Wordzie lub LibreOffice, uzupełnij dane, dostosuj argumentację do przyczyny odmowy i sprawdź pouczenie.
Otwórz i przeczytaj pełny wzór zażalenia
[Miejscowość], dnia [data]
Skarżący: [imię, nazwisko, adres]
Do: [prokurator nadrzędny / sąd, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany]
Za pośrednictwem: [organ, który wydał odmowę]
Sygnatura: [sygn. akt]
ZAŻALENIE na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie
Na podstawie art. 217 § 1c Kodeksu karnego wykonawczego zaskarżam w całości zarządzenie [organ, data] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym [imię i nazwisko], doręczone mi w dniu [data].
Wnoszę o: zmianę zaskarżonego zarządzenia i wyrażenie zgody na widzenie z [imię i nazwisko].
Uzasadnienie
Jestem osobą najbliższą dla tymczasowo aresztowanego w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, ponieważ [opisz relację]. Odmowę uzasadniono [przytocz konkretną przyczynę odmowy].
W mojej ocenie okoliczności sprawy nie uzasadniają obawy określonej w art. 217 § 1b k.k.w., ponieważ [odnieś się do przyczyny podanej w zarządzeniu, wskazując konkretne i prawdziwe okoliczności]. Za wyrażeniem zgody przemawia również [istotne okoliczności rodzinne lub zdrowotne].
Wnoszę jak na wstępie.
[własnoręczny podpis]
Załączniki: [odpis zarządzenia i inne istotne dokumenty – jeśli potrzebne].
Uwaga: wzór ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Uzasadnienie wymaga dopasowania do treści zarządzenia, pouczenia i etapu postępowania.
Podstawa prawna: art. 217 Kodeksu karnego wykonawczego – tekst jednolity ogłoszony 8 października 2026 r.
Co jeśli odmowa zostanie utrzymana w mocy?
Kodeks przewiduje szczególną regułę. Jeżeli zaskarżona odmowa zostanie utrzymana w mocy, to zażalenie na kolejną odmowę widzenia z tą samą osobą, wydaną w ciągu trzech miesięcy, jest niedopuszczalne.
Nie należy mylić tego z całkowitym zakazem składania kolejnych wniosków o widzenie. Przepis ogranicza możliwość ponownego zaskarżania kolejnej odmowy dotyczącej tej samej osoby w tym okresie. Z praktycznego punktu widzenia znaczenie może mieć również zmiana etapu postępowania, wykonanie kolejnych czynności dowodowych albo ustanie okoliczności, na które wcześniej powoływał się organ.
Kontakt telefoniczny i korespondencja zamiast widzenia
Gdy widzenie jest niemożliwe, można rozważyć inne formy kontaktu. Korespondencja tymczasowo aresztowanego podlega regułom określonym m.in. w art. 217a i 217b k.k.w. Korzystanie z telefonu reguluje art. 217c k.k.w.; kontakt telefoniczny z rodziną nie jest bezwarunkowym uprawnieniem i wymaga spełnienia przesłanek ustawowych oraz, zależnie od sytuacji, odpowiedniej zgody organu. Nie należy zakładać, że sama odmowa widzenia automatycznie uprawnia do rozmowy telefonicznej.
Widzenie z dzieckiem
Przepisy osobno regulują sytuację małoletnich. Osoba małoletnia może uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym na wniosek przedstawiciela ustawowego, a małoletni korzystają z widzeń pod opieką osoby pełnoletniej. W przypadku dzieci poniżej 15 roku życia ustawa szczegółowo określa, kto może sprawować opiekę podczas widzenia.
Jeżeli aresztowanym jest rodzic dziecka, warto więc przed złożeniem wniosku ustalić nie tylko właściwy organ, ale również sposób zorganizowania widzenia i osobę, która będzie dziecku towarzyszyć.
Widzenie z obrońcą a widzenie rodzinne
Kontakt tymczasowo aresztowanego z obrońcą odbywa się na innych zasadach niż widzenia z rodziną. Zgodnie z art. 73 k.p.k. podejrzany lub oskarżony tymczasowo aresztowany może porozumiewać się z obrońcą podczas nieobecności innych osób oraz korespondencyjnie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach prokurator może na etapie postępowania przygotowawczego zastosować czasowe zastrzeżenia przewidziane w art. 73 § 2–4 k.p.k.; nie mogą one obowiązywać po upływie 14 dni od tymczasowego aresztowania podejrzanego. Zażalenie z art. 217 § 1c k.k.w. dotyczy odmowy widzenia z osobą najbliższą, a nie kontaktu z obrońcą.
Po uzyskaniu zgody sprawdź zasady konkretnego aresztu śledczego
Zarządzenie o zgodzie na widzenie uprawnia zasadniczo do jednorazowego spotkania, chyba że organ zarządzi inaczej (art. 217 § 1g k.k.w.). Jeśli planowanych jest więcej spotkań, warto wyraźnie zaznaczyć to już we wniosku i uzasadnić potrzebę takiego rozwiązania.
Zgoda organu jest podstawą, ale nie oznacza jeszcze, że można pojawić się w areszcie w dowolnym momencie. Poszczególne jednostki Służby Więziennej ustalają dni i godziny widzeń oraz sposób ich rezerwacji. Po otrzymaniu zgody warto sprawdzić aktualne zasady obowiązujące w jednostce, w której przebywa tymczasowo aresztowany.
Odmowa widzenia a sama sprawa o tymczasowe aresztowanie
Odmowa widzenia jest jednym z problemów, które mogą pojawić się w trakcie wykonywania tymczasowego aresztowania. Równolegle obrona może zajmować się samym środkiem zapobiegawczym: zażaleniem na zastosowanie aresztu, wnioskiem o jego uchylenie lub zmianę, kontrolą przesłanek przy przedłużaniu aresztu oraz argumentacją za zastosowaniem środków wolnościowych.
Jeżeli chcesz przeczytać szerzej o samym areszcie, zobacz: Tymczasowe aresztowanie – przesłanki, obrona i zażalenie.
Pomoc adwokata po odmowie widzenia
Jeżeli otrzymałeś zarządzenie o odmowie zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym, warto przygotować do analizy samą odmowę wraz z pouczeniem, informację o tym, kto prowadzi sprawę i do czyjej dyspozycji pozostaje aresztowany, a także krótkie wyjaśnienie relacji rodzinnej lub osobistej z aresztowanym.
Kancelaria Adwokacka Damian Dobosz prowadzi sprawy karne związane z zatrzymaniem, tymczasowym aresztowaniem i środkami zaskarżenia. Pomoc może obejmować analizę odmowy oraz przygotowanie zażalenia dostosowanego do okoliczności konkretnej sprawy.
Jeżeli sprawa jest jeszcze na wcześniejszym etapie, zobacz również obronę podejrzanego i udział adwokata w przesłuchaniu. Jeżeli areszt został już zastosowany, przydatna będzie także strona tymczasowe aresztowanie – obrona na posiedzeniu i dalsze środki prawne.
Prawo karne – obrona i pomoc adwokata • Kontakt z kancelarią
Kontakt z kancelarią
Odmówiono Ci widzenia? Skontaktuj się ze mną.
W pierwszej wiadomości podaj datę otrzymania odmowy, organ prowadzący sprawę oraz informację, kim jesteś dla tymczasowo aresztowanego. Dokumenty, w tym skan zarządzenia i pouczenia, możesz następnie przekazać kancelarii bezpośrednio na adres e-mail.
Widzenie z tymczasowo aresztowanym – najczęstsze pytania
Czy odmowa widzenia oznacza, że nie można się odwołać?
Nie. W przypadku odmowy widzenia z osobą najbliższą przepisy wprost przewidują zażalenie. Uprawnienie przysługuje zarówno tymczasowo aresztowanemu, jak i osobie najbliższej ubiegającej się o widzenie.
Czy zażalenie na odmowę prokuratora rozpoznaje sąd?
Nie. Jeżeli odmowę wydał prokurator, zażalenie rozpoznaje prokurator nadrzędny. W przypadku odmowy po stronie sądowej środek zaskarżenia rozpoznaje sąd, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany.
Czy na zażalenie jest 7 dni?
Tak. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni. Przy ustalaniu początku biegu terminu należy kierować się zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania karnego oraz pouczeniem doręczonym wraz z zarządzeniem.
Czy po utrzymaniu odmowy można od razu zaskarżyć kolejną odmowę dotyczącą tej samej osoby?
Jeżeli wcześniejsza odmowa została utrzymana w mocy, kolejne zażalenie dotyczące odmowy widzenia z tą samą osobą, wydanej w ciągu trzech miesięcy, jest niedopuszczalne.
Czy konkubina lub konkubent może zaskarżyć odmowę widzenia?
Tak, jeśli dana osoba rzeczywiście pozostaje z aresztowanym we wspólnym pożyciu i jest osobą najbliższą w rozumieniu art. 115 § 11 k.k. W razie wątpliwości co do tej relacji warto wskazać okoliczności i dokumenty potwierdzające związek.
Czy zgoda na widzenie obejmuje kolejne spotkania?
Co do zasady nie. Zgodnie z art. 217 § 1g k.k.w. zarządzenie uprawnia do jednego widzenia, chyba że organ postanowi inaczej.
Czy mogę skorzystać ze wzoru zażalenia bez adwokata?
Tak, jednak wzór wymaga dostosowania do konkretnego zarządzenia. Trzeba dokładnie ustalić termin, właściwy organ i przede wszystkim odpowiedzieć na powód odmowy. W sprawach pilnych można zwrócić się do kancelarii o ocenę zarządzenia.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje analizy konkretnej sprawy. Stan prawny: październik 2026 r.





